مردم غافل نمىشد مبادا آنان غفلت ورزند و به انحراف گرايند . در بارهء حق نه كوتاهى داشت و نه از آن تجاوز مىكرد . اطرافيان آن حضرت نيكان مردم بودند ، و برترين آنان در نظر او كسانى بودند كه نسبت به مسلمانان خيرخواه و دلسوزتر بودند ، و بزرگترين آنان كسانى بودند كه با برادران دينى خود بهتر همدردى و همكارى داشته باشند . وضع مجلس آن حضرت امام حسين عليه السّلام فرمود : از پدرم از وضع مجلس پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله پرسيدم ، فرمود : آن حضرت در هيچ مجلسى نمىنشست و بر نمىخاست مگر به ياد خدا . در مجالس جاى مخصوصى براى خود انتخاب نمىكرد و از اين كار نيز نهى مىنمود . هر گاه به گروهى مىپيوست هر جا كه خالى بود مىنشست و ديگران را نيز دستور مىداد كه چنين كنند . حق هر يك از اهل مجلس را ادا مىكرد و كسى از آنان نمىپنداشت كه ديگرى نزد آن حضرت از او گرامىتر است . با هر كس مىنشست به قدرى صبر مىكرد تا خود آن شخص بر خيزد و برود . هر كس از او حاجتى مىخواست باز نمىگشت مگر آنكه يا به حاجت خود رسيده بود يا به بيان خوشى از آن حضرت دلخوش گشته بود . خوى نيكش شامل همه بود به حدّى كه مردم او را پدرى مهربان مىدانستند و همه در حق ، نزد او برابر بودند . مجلس او مجلس حلم و حيا و صداقت و امانت بود . در آن آوازها بلند نمىشد و عرض و آبروى كسى نمىريخت و اگر از كسى لغزشى سر مىزد جاى ديگر بازگو نمىشد . اهل مجلس با يك دگر عادلانه رفتار مىكردند و بر اساس تقوا با هم رفاقت و دوستى مىنمودند . با يك دگر فروتن بودند ، مهتران را احترام مىكردند و با كهتران مهربان بودند و نيازمندان را بر خود مقدم